Hafta sonu doğduğum şehrin sokaklarında yürüdüm.. Çok şey değişmişti yıllar içinde.. Top oynadığım, düştüğüm, ağladığım, adının sonradan aşk olduğunu öğrendiğim duyguyu yaşadığım sokaklarda dolaştım.. Bilmiyor tabi çocukken insan ama hissediyor. adını koyamasa da hissi koyabiliyor yüreğine.. Adını hatırlayamadığım bir kız vardı bugünlerde alışveriş merkezi yapılan mahallede.. evime uzak olmasına rağmen sürekli görme umuduyla giderdim oraya.. görürdüm de çoğu zaman uzaktan.. bir gün bekledim sokakta.. koymuştum kafama oynayalım mı beraber diyecektim.. sonra apartmanın kapısında göründü bana doğru yürümeye başladı.. önce göremedi beni belki de sıradan biriydim o sokakta ama ben kararlıydım dikilecektim karşısına hadi diyecektim hadi oynayalım..dikildimde.. önce bir şey diyemedim sadece gözlerine baktım.. merhaba dedim sonra nasılsın.. iyiyim dedi şaşkın gözleriyle.. alt dudağı titriyordu..korktu herhalde diye düşünmüştüm önce..çok fazla zamanım yoktu ya ailesi görür de beni bir şey derse diye hızlıca söyledim..oynayalım mı beraber dedim burada oturmuyorum ama gelirim dedim. titreyerek olur dedi.. belki de korkudan dedi.. düşünmedim bunları çocuktum zaten neden düşüneyim ki.. bunu düşünene kadar çoktan sarılmıştım mutluluktan.. sonra utanıp garip bir hisle hızlıca uzaklaşmıştım oradan.. ben uzaklaşırken hala titriyordu.. oraya gitmedim bir daha.. bugün alışveriş merkezi olan o yere gittim.. bir sürü insan bir sürü bina bir sürü gürültü de olsa benim anımın üzerine dikilmiş, hiç biri bir anı kadar güzel değildi.. sanırım büyüdükçe insan derinlerinde unutmaya yüz tuttuğu anılarını daha net hatırlıyor.. nerede, napıyor acaba o kız diye hiç merak etmedim, merak ettiğim tek şey neden titrediğiydi..gülümsedim.
